|
| GEDICHTE VON JOSEF SCHREGEL Aha! "Woröm eß doch zeck enige Dage su stolz dä kleene Hansens Lör? Hä deht su huch dat Näsge drage, als op hä jüß vom Adel wör!" "Och wat! - Dat Keälche schnopp noh Odem. De Motte nämlich, die geär spaht, hät uus nem a h l e B o t z e b o d d e m däm ärme Schälm en Weß gemaht!" Dat wärm Häzz "Ich moß üch, Här Pastur, mie Häzz usschödde, mit mengem Mann ben ich net mie zefredde, er ist zerstreut, wie ne geflappte Dichter, und hä kennt sugar net mie seng Ehepflichte!" "Ja, liebe Frau! In schweren Zeiten ist es schwer dem Fremden das Rechte zu raten. Am besten halten Sie sich an das Bibelwort Johannes und sammeln glühende Kohlen auf dem Haupte Ihres Mannes!" "Nee, Här Pastur, he zo fählt mir de Moht! Mem Stäucheliese han ich en zwar versohlt, ävve heeße Kolle, dat geht gäge mie w ä r m H ä z z ! On außerdem, Här Pastur, w i r s t a u c h e m e t B r i k e t t s !" Dat neu Bröderche Dat Pitteche hot ee Bröderche kreen. Dä Großvatte leht et däm Pitteche sehn. "Och Großvatte! Großvatte!" ref do dä Stropp: "Dat Bröderche hät jo keen Hoor om Kopp!" "Dat!" sproch dä Großvatte: "eß garnet schlemm. Die wahße en kuete Zegge emm!" "Och, Großvatte! Dat eß mir doch zo bonk! Da Bröderche hät ooch keen Zänk em Monk?" "Dat deht an seng Jonkheet, Pitteche, lige! De Zänkchere wied met de Zeck et wahl krige! Denn als Dich dä Storch braht für ennige Johr, do hotts Du ooch wedder Zänkchere noch Hoor!" "Nee, Großvatte!" meent drop dat Pitteche gelieht: "Met däm Bröderche wuede me angeschmiet! Sag äckesch däm Vugel, dat wör doch keen Aht, hä hött ons ne j o n g e G r o ß v a t t e b r a h t!" Fameljezowahs Et hott Fameljezowahs ne bure Halfe kreen. Ee Püütche, kräftig, mollig, su wat ee Og kann sehn. Dä dömmste Bur, bekanntlich, dä hät et grözte Glöck. Dat soll sich wedde zege bei onsem Vatte höck. Denn net blus, dat dä Säge kom zo de Frau vom Huus, sugar em neue Saustall Geng höck hä en on uus. Domet wued de Famelje, ne! wat ee Verkelsglöck, en etlige Minute vermieht öm sebbe Stöck. Trotzdäm ne kodde Schatte dörch de Famelje geng, weil von dä Kählt ee Säuche ärg an zo kränkle feng. "Sollt ons dat Säuche sterve, dat göv een gruße Trur. Dröm, Männche, bräng dat Dierche mir en dat Zemme nur! Dat Kenk kannsde jo läge sulang he nävve mir, on en de Weeg am Ovve dat ärme, kahle Dier!" On werklich wued dat Kengche jetz zo dä Motte braht, dat Verkelche dogäge schön en de Weeg gelaht. Op eenmol dät et kloppe, am Engang: tupp, tupp, tupp! Domet stond en däm Zemme de kott Frau Nohber Schlupp. "Wat moß ich hüere, Nobesch, Ihr hat Famelje kreen? Lott mich, ich schwärm für Kenge, dat Kleene doch ens sehn!" On domet wor de Nobesch ooch glich ald an de Weeg. " M e i n G o t t , w a t h ä t d a t K e n g c h e e e u u s g e p r ä ä c h G e s e e s c h ! O n w a t e e l e c k e r M ö n k c h e ! O n O g e , w i e s u s c h l a u ! D a t K e n g c h e e ß w a h r h a f t i g d e V a t t e g a n z g e n a u !" Dä Meester Knopp Met sengem Son, nem jonge Stropp, sohß op däm Daach dä Meester Knopp; se ögten noh däm Loch wie doll, wodorch et bänklich rähne soll, öm dat gewessenhaft zo flecke, doch wollt dä Zwei dar garnet glöcke. Däm Meester Knopp wor, wie me säht, de Arbed nie dat Steckepeäd; hä schwärmde mih für Kurgesang, für jecke Tön on Gläserklang. Wie Glockeklang klong senge Baß vom Dag erav dorch Stroß on Gaß; hä song dat mänchmal en däm Daach voll Loß de Panne han gekraach; selvs ovve in de höchste Luet däm deefe "C" hä Meester wued. Kee Krestemensch hott do jett gäge, wenn n u r däm Knopp dat Leierläge geng ö v v e Dronk on Sangessäge. Su wor dat höck dat ahle Spell: Gesonge wued, gefuulenz vell, doch rack nex an däm Daach gefleck; sugar dä Jong, dä Galgenstreck, - dä Appel fällt net weck vom - Peäd - wor höck kee Kaastemännche weät. Dogäge, statt de Hänk zo rühre, konnt me de Vatte rofe hüere: "Holl mir do henge uus de Täsch, du Fuulig, jetz ens flöck de Fläsch! Nur dann kann got de Arbed letsche sulang dä Mensch jett hätt zom Petsche! Denn ohne Öl, dar moßde kenne, kann ooch de beste Lamp net brenne!" Su nohm hä zwanzigmol dat Woet, on hott ooch zwanzigmol gekoet. On langsam wued dä Meester voll. Doch leider soll dä Alkohol, - wie dat geht dorch de Bank op Eäd - däm Meester Knopp zom Onglöck weäde. Ne falsche Trett, ne Schrei, ne Kraach! Klatsch! fehl dä Meester von däm Daach: "Zom Dokter flöck! Rasch zom Kaplon! Me moß däm Knopp de Oder Schlohn! On ooch die Ölong moß hä kreen! Nur die kann helpe he alleen!" Dä Dokter kom on schott m'em Kopp: "Es geht zu Ende mit Meister Knopp; gelitten hat er bald genug, er tat bereits seinen letzten Zug!" Dat letzte Zog wor kom gefalle, do gov dä Knopp sich an et kalle: "Wer sprich von mengem letzte Zog? War deht däm Knopp ee Schädelloch? Sulang dä Klore noch su belleg, Sulang wied Meester Knopp net selleg! De letzte Zog? Ihr wellt wahl foppe? Holt leeve mir ne gode Droppe, dann weäd ich zeege Mann für Mann, wat ich noch mächtig trecke kann!" Do kom Pastur, on alle Löck, en Ieforsch trote jetz zoröck. "Nun lassen Sie mich einmal seh'n, was für ein Unglück hier gescheh'n! Knopp! - Er bewegt die Augenlieder, er schlägt sie auf, er erkennt mich wieder! Nur Mut, nur Mut, mein guter Mann, was Gott schickt, das ist wohlgetan! Und nun mein lieber Meister sag, als Dich das Unglück riß vom Dach, hast Du Dich da mit frommen Walten auch fest an Deinen Gott gehalten?" "Oh Här! I c h h e e l t m i c h a n d e K a l l, die geng kapott, ich kom zom Fall!" "So deute ich das nicht, mein Sohn, ich meinte, was Du dachtest schon, als Du Dich fühltest ohne Halt zur Erde sausen mit Gewalt?" "Ich daht, j e t z s ü f f d a t O h s v o m K l e e n d ä g o d e K l o r e g a n z a l l e e n!" |